This website uses cookies to enhance user experience.

By continuing to use this site, you agree to the use of cookies.

Chania, Crete Trial Monitoring - 2 March 2026

March 03, 2026 Trial Monitoring

Greek version below

On 2 March 2026, trial observers from 50outofMany monitored criminal proceedings before the One-Member Appeals Court of Crete in Chania concerning criminal proceedings of charges of alleged facilitation of unauthorised entry and transport of third-country nationals.

Observers assessed compliance with Article 6 of the European Convention on Human Rights (ECHR) and relevant provisions of Greek criminal procedure.

Trial observers were present to assess compliance with Article 6 of the European Convention on Human Rights (ECHR) and relevant provisions of Greek criminal procedure. In total, observers monitored 18 cases involving 22 defendants, charged under Article 25 of Law 5038/2023, relating to the unauthorised transport of third-country nationals, with aggravating circumstances such as acting for profit and endangerment of life. Sanctions under this provision include imprisonment of up to 10 years and fines of €30,000–€60,000 per person transported; a minimum of 10 years’ imprisonment and fines of €60,000–€100,000 per person if committed for profit; and a minimum of 15 years’ imprisonment and a fine of €200,000 per person if life is endangered.

All cases ended up in convictions and one case was postponed for an age assessment to for a defendant who claims he is a minor, while three cases concluded through plea deals. The defendants were predominantly nationals of Sudan (18 defendants) and Egypt (4 defendants). 1

The monitoring findings raise serious concerns regarding compliance with core fair trial guarantees. Proceedings were conducted with extreme brevity, resulting in the imposition of harsh sentences. The combination of expedited hearings, summary rejection of defence objections, limited evidentiary engagement, and consistently severe sentencing patterns indicates a practice that falls short of the guarantees of a fair and individualised judicial procedure required under Article 6 ECHR.

1. Legal Representation (Article 6(3)(b)–(c) ECHR)

All defendants were represented by state-appointed lawyers, apart from one defendant, where a lawyer was privately appointed to defend him. In several cases, hearings had been postponed from previous dates, allowing defence lawyers more time to consult with their clients and review the case file. However, in most cases, state-appointed lawyers were designated on the day of the hearing. The appointment of counsel on the day of trial raises concerns under Article 6(3)(b) ECHR, which guarantees the right to adequate time and facilities for the preparation of a defence, and Article 6(3)(c), which protects the right to effective legal assistance.

While typically representation was present in all cases, effective assistance requires more than physical presence. Where lawyers are appointed immediately prior to hearings,  their practical ability to meaningfully prepare a defence, develop a strategy, locate and bring evidence and witnesses and gather supporting documentation is significantly constrained.

2. Interpretation (Article 6(3)(e) ECHR)

Interpretation was provided in all monitored cases by court-appointed interpreters from the official court catalogue, and was assessed to be adequate and effective, raising no immediate concerns regarding compliance with Article 6(3)(e) ECHR, which guarantees the right to free assistance of an interpreter.

3. Minors tried as adults

Objections regarding the age of the defendants were raised in six cases. The objection was accepted in only one case, where the defendant had not yet undergone a wrist assessment; the Court granted a postponement to allow the examination to take place.

In the remaining five cases, objections were summarily rejected on the basis of wrist examination results indicating that the defendants were (slightly) over 18 years old. In three of these cases, the defendants were subsequently sentenced to 25 years’ imprisonment without recognition of the mitigating circumstance of young age under Article 133 of the Penal Code.

Observers raise serious concerns regarding the Court’s reliance on wrist bone examinations as the sole determinative evidence of adulthood. Such examinations are widely recognised as imprecise and subject to significant margins of error. Nevertheless, the Court expressed no reservations as to their credibility and did not meaningfully engage with the potential unreliability of these assessments.

In previous monitored proceedings in Chania, similar patterns were observed, including the summary rejection of birth certificates and other documentary evidence indicating minority. The continued reliance on wrist examinations as the sole or decisive factor in age determination, without holistic evaluation of all available evidence, suggests a formulaic approach incompatible with the requirements of Article 6(1) ECHR.

Article 6(1) requires courts to conduct a careful, impartial, and reasoned assessment of all relevant evidence. By treating wrist examinations as conclusive and rejecting claims without substantive engagement with contrary indications or acknowledged margins of error, the Court limits the defendants’ effective opportunity to challenge the evidence against them, thereby undermining equality of arms.

Furthermore, where reasonable doubt exists as to a defendant’s age, international and European standards require that such doubt be resolved in favour of treating the individual as a minor. The failure to apply this principle exposes potentially minor defendants to adult criminal proceedings and exceptionally severe custodial sentences, without the procedural safeguards applicable to children.

The fact that, across multiple age claims, virtually no defendants were recognised as minors reinforces concerns that age assessment was approached in a rigid and outcome-oriented manner, raising serious fair trial concerns under Article 6 ECHR.

4. Evidence

Observers noted several instances raising serious concerns regarding the Court’s assessment of evidence and its engagement with defence submissions.

(a) Allegations of Torture and Medical Evidence

In one case, the defence submitted medical documentation indicating severe injuries, including a fractured pelvis, allegedly resulting from torture. The judge questioned the credibility of these documents, asking how the defendant could have been capable of driving a boat if he had sustained such injuries. This line of reasoning appeared to express disbelief toward the evidentiary value of medical evidence based primarily on the assumption that the defendant’s alleged conduct was incompatible with the documented injuries.

From a fair trial perspective, Article 6(1) requires courts to assess evidence carefully and impartially. Dismissing or casting doubt on medical documentation without substantive examination risks undermining the requirement of a reasoned and objective evidentiary evaluation. Where allegations of torture are raised and supported by medical reports, courts are under an obligation to engage with such claims with particular diligence.

(b) Mental Health and Relevance to Proceedings

In another case, a defendant referred to his severe psychological condition and stated that he had attempted suicide twice. The judge responded that this was not relevant to the case before the Court. While criminal liability must be determined on the basis of the charges, information concerning a defendant’s mental health may be relevant to culpability, intent, mitigation, or sentencing. The summary dismissal of such information, without examination of its potential legal relevance, raises concerns regarding the thoroughness of the individualised assessment required under Article 6(1).

(c) Audiovisual Evidence

In one case, defence counsel sought to rely on video material. The judge expressed a negative position toward the evidentiary value of such material, indicating that such videos “had no meaning” and might even worsen the defendant’s position.

The apparent reluctance to engage with defence-submitted audiovisual evidence raises concerns under Article 6(1) and 6(3)(d), which protect the right of the defence to present evidence and to have it properly examined by the court. A fair trial requires not only formal admission of evidence, but genuine consideration of its relevance and weight.

(d) Defence Witnesses

In two cases, defence counsel attempted to introduce the defendants’ spouses as witnesses. The effort to call witnesses in support of the defence forms part of the guarantees under Article 6(3)(d). The overall context of the proceedings, including the limited time allocated per case, raises concerns as to whether such defence initiatives could be meaningfully accommodated within the structure of the hearings.

5. Plea deals

Three cases concluded through plea agreements, all involving Egyptian nationals. In those cases, defendants received sentences of 10 years’ imprisonment.

Observers noted courtroom dynamics that raise concerns regarding the voluntariness of such agreements. At the opening of proceedings, one defendant indicated willingness to proceed through a plea agreement. Following the first hearing which resulted in a 25 years’ imprisonment, the judge asked whether other defendants wished to proceed with a plea agreement. This question was reportedly repeated after a second hearing that also resulted in a 25-year sentence.

The sequence of hearings, where extremely severe custodial sentences were imposed, followed by public inquiry as to whether others wished to accept plea agreements, may create a coercive environment, even in the absence of explicit pressure. Under article 6, plea agreements, along with all procedural decisions, must be unequivocal, informed, and voluntary, and must not result from direct or indirect coercion.

Observers further noted that two defendants who initially indicated willingness to pursue a plea agreement later withdrew that intention. In their subsequent sentencing, the mitigating circumstance of young age under Article 133 of the Penal Code was not recognised. While causation cannot be established, the sequence of events may create the appearance that defendants who did not pursue plea agreements were treated less favourably.

The combination of consistently severe sentencing in hearings and substantially lower fixed sentences in plea deals risks transforming plea agreements into a structurally coercive mechanism. Under Article 6 ECHR, the legitimacy of plea agreements depends on the existence of a genuine and fair choice. Where the difference between outcomes is extreme and proceedings are expedited, questions arise as to whether defendants are exercising free and informed consent or responding to systemic pressure.

6. Sentencing

All cases that proceeded to hearing resulted in convictions. Sentences imposed were exceptionally harsh and disproportionate. In 14 cases, defendants were sentenced to 25 years’ imprisonment (katheirksi). In the remaining four cases, sentences of 10 years’ imprisonment were imposed, three following recognition of the mitigating circumstance of young age under Article 133 of the Penal Code, and one following recognition of previous lawful life.

The prevalence of 25-year custodial sentences, imposed following hearings frequently lasting a few minutes, raises serious concerns regarding the individualisation of sentencing. While domestic law provides for severe penalties under Article 25 of Law 5038/2023, Article 6(1) ECHR requires courts to conduct a genuine and reasoned evaluation of each defendant’s personal circumstances, degree of culpability, and the specific factual context of the offence.

The sentencing pattern observed suggests a near-automatic imposition of the highest available penalty in the majority of cases. Excessive cumulative custodial sentences, particularly when imposed in expedited proceedings with limited evidentiary engagement, risk undermining the requirement of proportionality and reasoned judicial decision-making inherent in the concept of a “fair hearing” under Article 6(1) ECHR.

The scale and uniformity of penalties observed point toward a punitive sentencing approach that raises serious questions as to whether the Court engaged in a balanced and case-specific determination in each instance.

7. Mitigating circumstances

The mitigating circumstance of young age under Article 133 of the Penal Code was recognised in 3 cases. In those instances, the sentence was reduced to 10 years’ imprisonment (filakisi). In one case, recognition was supported by the submission of a birth certificate. However, the mitigating circumstance was invoked by defence counsel in approximately 10 cases involving defendants under 21 years old. The limited acceptance of Article 133, particularly in cases where age had been disputed and minority objections rejected, raises concerns regarding the consistency and depth of the Court’s individualised assessment.

Article 6(1) ECHR requires a genuine and thorough examination of both factual and personal circumstances. The minimal recognition of mitigating factors raises serious concerns as to whether defendants received a fully individualised and reasoned determination of their factual circumstances and sentence. The structural pattern observed risks reducing sentencing to a formal outcome rather than the product of careful judicial deliberation, as required under Article 6(1).

8. Timeliness of proceedings 

Proceedings were conducted with extreme brevity. Most hearings lasted approximately 7–10 minutes, with the longest hearing lasting around 20 minutes. In several instances, 25 years’ katheirksi sentences were imposed following extremely short hearings.

While Article 6 does not prescribe a minimum duration for hearings, the right to a fair hearing requires a genuine and meaningful examination of the charges, evidence, and individual circumstances of each defendant. The imposition of exceptionally severe custodial sentences following proceedings of such limited duration raises serious concerns as to whether the court was able to conduct a thorough evidentiary and legal assessment in each case.

The combination of expedited hearings and uniform sentencing patterns reinforces concerns that proceedings may have been conducted in a summary manner inconsistent with the depth of scrutiny required under Article 6(1) ECHR.

9. Publicity of proceedings

Observers further noted significant noise levels within the courtroom, which at times made it difficult to clearly hear the proceedings. 

Article 6(1) guarantees the right to a public hearing, which encompasses not only formal openness to the public but also practical accessibility and transparency. Where courtroom conditions prevent effective audibility of the proceedings, the principle of public scrutiny and transparency may be compromised.

10. General Observations

The proceedings observed on 2 March 2026 once again reveal deep and structural flaws in the administration of justice in Chania. The combination of rushed and extremely brief hearings, reliance on unreliable age assessment methods, systematic rejection of objections and defence claims, limited engagement with defence evidence, restrictive recognition of mitigating circumstances,and harsh and near-automatic sentencing practices raises serious concerns regarding compliance with Article 6 of the European Convention on Human Rights, including the rights to a fair and public hearing, equality of arms, effective defence, and reasoned judicial decision-making.

Trial observers noted a prevailing judicial attitude in which driving a boat was treated as synonymous with guilt, regardless of context, coercion, or intent. This presumption shaped the courtroom atmosphere and appeared to predetermine the outcome of cases. These practices collectively raise serious concerns regarding the requirement of an impartial tribunal under Article 6(1) ECHR, and impede the proper examination of defendants and witnesses as protected under Article 6(3)(c)-(d). What emerges is not a series of isolated irregularities, but a pattern of courtroom behaviour that structurally erodes the guarantees of a fair trial.

Article 6(1) ECHR requires more than formal compliance; it requires a genuine, impartial, and thorough assessment of evidence and personal culpability. The proceedings observed in Chania confirm that this standard was not met.

11. Recommendations

In light of the above findings, we call upon the competent judicial authorities to:

The presence of independent trial observers remains essential to safeguarding transparency and accountability in proceedings involving exceptionally severe penalties.

--

Παρακολούθηση Δικών - Χανιά, Κρήτη, 2 Μαρτίου 2026

Στις 2 Μαρτίου 2026, παρατηρητές δικών από την 50outofMany παρακολούθησαν ποινικές διαδικασίες ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Κρήτης στα Χανιά, σε υποθέσεις που αφορούν κατηγορίες περί παράνομης μεταφοράς υπηκόων τρίτων χωρών και παράνομης εισόδου.

Οι παρατηρητές παρέστησαν στις δίκες για να  εκτιμήσουν τη συμμόρφωση των διαδικασιών με το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τις σχετικές διατάξεις της ελληνικής ποινικής δικονομίας.

Συνολικά παρακολουθήθηκαν 18 υποθέσεις με 22 κατηγορούμενους, βάσει του Άρθρου 25 του Νόμου 5038/2023, σχετικά με την παράνομη μεταφορά υπηκόων τρίτων χωρών, με επιβαρυντικές περιστάσεις όπως η κερδοσκοπία και η διακινδύνευση της ζωής των μεταφερόμενων. Οι ποινές που προβλέπει η διάταξη περιλαμβάνουν: φυλάκιση έως 10 έτη και πρόστιμο €30.000–€60.000 ανά άτομο, τουλάχιστον 10 έτη και πρόστιμο €60.000–€100.000 αν τελείται για κερδοσκοπία, και τουλάχιστον 15 έτη και πρόστιμο €200.000 αν τίθεται σε κίνδυνο η ζωή του ατόμου.

Όλες οι υποθέσεις κατέληξαν σε καταδίκες, μία υπόθεση αναβλήθηκε για εξέτασης οστικής ηλικίας για κατηγορούμενο που ισχυρίστηκε ότι ήταν ανήλικος, και τρεις υποθέσεις ολοκληρώθηκαν μέσω ποινικής διαπραγμάτευσης. Οι κατηγορούμενοι ήταν κυρίως υπήκοοι Σουδάν (18) και Αιγύπτου (4).

Τα ευρήματα της παρακολούθησης εγείρουν σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη συμμόρφωση με βασικές εγγυήσεις δίκαιης δίκης. Οι διαδικασίες ήταν εξαιρετικά σύντομες, οδηγώντας στην επιβολή υπέρμετρα αυστηρών ποινών. Ο συνδυασμός εσπευσμενων ακροάσεων, συνοπτικής απόρριψης ενστάσεων της υπεράσπισης, περιορισμένης εξέτασης αποδεικτικών στοιχείων και σταθερά αυστηρών ποινών υποδηλώνει πρακτική που υπολείπεται των εγγυήσεων μιας δίκαιης και εξατομικευμένης δικαστικής διαδικασίας, όπως απαιτεί το Άρθρο 6 ΕΣΔΑ.

1. Νομική Εκπροσώπηση (Άρθρο 6(3)(β)-(γ) ΕΣΔΑ)

Όλοι οι κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν από διορισμένους από το κράτος δικηγόρους, εκτός από έναν κατηγορούμενο που είχε ιδιωτικά διορισμένη δικηγόρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ακροάσεις είχαν αναβληθεί από προηγούμενες ημερομηνίες, δίνοντας στους δικηγόρους που είχαν διοριστεί στην πρώτη δικάσιμο περισσότερο χρόνο να προετοιμάσουν την υπεράσπιση. Ωστόσο, στις περισσότερες υποθέσεις οι δικηγόροι διορίστηκαν την ημέρα της δίκης.

Ο διορισμός δικηγόρου την ίδια ημέρα εγείρει ανησυχίες σύμφωνα με τα Άρθρα 6(3)(β) και (γ) ΕΣΔΑ, που διασφαλίζουν το δικαίωμα σε επαρκή χρόνο και μέσα για προετοιμασία υπεράσπισης και αποτελεσματική νομική συνδρομή. Παρουσία μόνο δεν σημαίνει αποτελεσματική υπεράσπιση, καθώς η δυνατότητα ανάπτυξης στρατηγικής, συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων και μαρτύρων, καθώς και υποστήριξης του φακέλου, περιορίζεται σημαντικά.

2. Διερμηνεία (Άρθρο 6(3)(ε) ΕΣΔΑ)

Η διερμηνεία παρασχέθηκε σε όλες τις παρακολουθούμενες υποθέσεις από δικαστικούς διερμηνείς, εγγεγραμμένους στον κατάλογο του δικαστηρίου, και κρίθηκε επαρκής, χωρίς άμεσες ανησυχίες για τη συμμόρφωση με το Άρθρο 6(3)(ε).

3. Ανήλικοι που δικάστηκαν ως ενήλικες

Ενστάσεις σχετικά με την ηλικία των κατηγορουμένων υποβλήθηκαν σε έξι υποθέσεις. Η ένσταση έγινε δεκτή σε μία περίπτωση μόνο, όπου ο κατηγορούμενος δεν είχε υποβληθεί ακόμη σε εξέταση οστικής ηλικίας, όπου και δόθηκε αναβολή για την πραγματοποίησή της.

Στις υπόλοιπες πέντε υποθέσεις, οι ενστάσεις απορρίφθηκαν συνοπτικά, βασιζόμενες στα αποτελέσματα των εξετάσεων καρπού, που έδειχναν ότι οι κατηγορούμενοι ήταν (ελαφρώς) άνω των 18 ετών. Σε τρεις από αυτές τις περιπτώσεις, οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε 25 χρόνια φυλάκιση, χωρίς καν την αναγνώριση του ελαφρυντικού της νεαρής ηλικίας (Άρθρο 133 ΠΚ).

Οι παρατηρητές εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για την αποκλειστική χρήση της εξέτασης καρπού ως καθοριστικού αποδεικτικού στοιχείου ενηλικίωσης. Οι εξετάσεις αυτές μπορεί να έχουν σημαντικό περιθώριο σφάλματος, ειδικά όταν η εκτιμώμενη απόκλιση της ηλικίας που δηλώνεται και της ηλικίας που τεκμηριώνεται από την εξέταση είναι μικρή. Παρά ταύτα, το Δικαστήριο δεν εξέφρασε επιφυλάξεις ως προς την αξιοπιστία τους και δεν αξιολόγησε τις πιθανές ανακρίβειες.

Σε προηγούμενες παρακολουθήσεις στα Χανιά παρατηρήθηκαν παρόμοιες πρακτικές, συμπεριλαμβανομένης της συνοπτικής απόρριψης πιστοποιητικών γέννησης και άλλων εγγράφων που υποδείκνυαν ανηλικότητα. Η συνεχής εξάρτηση από τις εξετάσεις καρπού ως αποκλειστικός ή αποφασιστικός παράγοντας και η μη αποδοχή οποιασδήποτε άλλης εγγύησης, δείχνει μια τυποποιημένη προσέγγιση ασύμβατη με τις απαιτήσεις του Άρθρου 6(1) ΕΣΔΑ.

Όπου υπάρχει εύλογη αμφιβολία ως προς την ηλικία, τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα απαιτούν υπέρ του κατηγορουμένου την αναγνώριση ως ανήλικου. Η αποτυχία εφαρμογής αυτής της αρχής εκθέτει ενδεχομένως ανήλικους σε διαδικασίες και ποινές ενηλίκων, παραβιάζοντας τις εγγυήσεις δίκαιης δίκης. Το γεγονός ότι σχεδόν κανένας κατηγορούμενος δεν αναγνωρίστηκε ως ανήλικος ενισχύει τις ανησυχίες για μια τυποποιημένη προσέγγιση της ηλικίας.

4. Αποδεικτικά στοιχεία

(α) Ιατρικά στοιχεία και καταγγελίες βασανιστηρίων
Σε μία υπόθεση, υποβλήθηκαν ιατρικά έγγραφα που ανέφεραν σοβαρούς τραυματισμούς, συμπεριλαμβανομένου κατάγματος λεκάνης, φερόμενους ως αποτέλεσμα βασανιστηρίων. Ο δικαστής αμφισβήτησε την αξιοπιστία τους, ρωτώντας πώς ο κατηγορούμενος μπορούσε να οδηγήσει το σκάφος με έναν τόσο σοβαρό τραυματισμό.

(β) Ψυχική υγεία
Σε άλλη περίπτωση, κατηγορούμενος περιέγραψε την επιδείνωση της ψυχολογικής κατάστασής του η οποία συνετέλεσε και σε δύο απόπειρες αυτοκτονίας. Ο δικαστής απάντησε ότι αυτό δεν σχετίζεται με την υπόθεση.

(γ) Οπτικοακουστικό υλικό
 Σε μία υπόθεση, υποβλήθηκε βίντεο από την υπεράσπιση, το οποίο απορρίφθηκε με το σκεπτικό ότι «δεν έχει νόημα» και μάλιστα μπορεί να δυσχεραίνει την κατάσταση του κατηγορουμενου.

(δ) Μάρτυρες υπεράσπισης
 Σε δύο υποθέσεις οι σύζυγοι των κατηγορουμένων κλήθηκαν να καταθέσουν ως μάρτυρες. Η συνοπτική φύση των ακροάσεων δυσχέρανε τη δυνατότητα αξιοποίησης μαρτύρων.

5. Ποινική Διαπραγμάτευση

Τρεις υποθέσεις, όπου κατηγορούμενοι ήταν Αιγύπτιοι, ολοκληρώθηκαν με ποινικές διαπραγματεύσεις με την επιβολή ποινής φυλάκισης 10 ετών. Οι παρατηρητές εκφράζουν ανησυχίες ως προς την εκούσια φύση των συμφωνιών, καθώς μετά το πέρας των ακροάσεων που κατέληξαν σε κάθειρξη 25 ετών, η έδρα ρώτησε αν ‘θέλει κάποιος άλλος να κάνει διαπραγμάτευση’. Η σειρά αυτή των γεγονότων μπορεί να δημιουργήσει πιεστικό περιβάλλον και να επηρεάσει το εκούσιο της απόφασης του κατηγορούμενου. Δύο κατηγορούμενοι που αρχικά αποδέχθηκαν να προχωρήσουν σε διαπραγμάτευση, στη συνέχεια άλλαξαν γνώμη, και εν τέλει δεν τους αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό της νεαρής ηλικίας, δημιουργώντας μη επιβεβαιωμένες εντυπώσεις άνισης μεταχείρισης στους παρατηρητές.

6. Επιβολή Ποινών

Όλες οι υποθέσεις που εξετάστηκαν στο ακροατήριο κατέληξαν σε καταδίκες. Σε 14 περιπτώσεις επιβλήθηκε ποινή 25 ετών (κάθειρξη), ενώ σε 4 περιπτώσεις 10 ετών φυλάκιση (τρείς λόγω αναγνώρισης Άρθρου 133, μία λόγω πρότερου έντιμου βίου). Η συστηματική και σχεδόν αυτοματοποιημένη επιβολή της μέγιστης δυνατής ποινής κατόπιν σύντομων και βεβιασμένων ακροάσεων εγείρει σοβαρές ανησυχίες για τον εξατομικευμένο και δίκαιο χαρακτήρα της δίκης, σύμφωνα με το Άρθρο 6(1) ΕΣΔΑ.

7. Ελαφρυντικά

Το Άρθρο 133 ΠΚ αναγνωρίστηκε σε τρεις υποθέσεις, μειώνοντας την ποινή στα 10 έτη. Ωστόσο, είχε ζητηθεί σε περίπου 10 υποθέσεις κατηγορουμένων κάτω των 21 ετών. Η περιορισμένη αναγνώριση ελαφρυντικών εγείρει ανησυχίες για την ουσιαστική εξατομίκευση της ποινής, το τεκμήριο αθωότητας των κατηγορουμένων και την αναλογικότητα της ποινής.

8. Διάρκεια Ακροάσεων

Οι περισσότερες ακροάσεις διήρκεσαν 7–10 λεπτά, με τη μεγαλύτερη να φτάνει τα 20 λεπτά. Σε αρκετές περιπτώσεις επιβλήθηκαν ποινές 25 ετών μετά από ολιγόλεπτες διαδικασίες. Το σύντομο της διαδικασίας υπονομεύει την ουσιαστική εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων και της υπεράσπισης.

9. Δημόσια Δίκη

Παρατηρήθηκε σημαντικός θόρυβος στην αίθουσα, δυσχεραίνοντας την ακρόαση των διαδικασιών. Το Άρθρο 6(1) απαιτεί όχι μόνο τυπική δημόσια ακρόαση, αλλά πρακτική προσβασιμότητα και διαφάνεια.

10. Γενικές Παρατηρήσεις

Οι διαδικασίες στις 2 Μαρτίου 2026 αποκαλύπτουν βαθιές και δομικές αδυναμίες στη λειτουργία της Δικαιοσύνης στα Χανιά. Ο συνδυασμός σύντομων ακροάσεων, συνοπτικής απόρριψης ενστάσεων, περιορισμένης αναγνώρισης ελαφρυντικών και σχεδόν αυτόματης επιβολής 25ετών ποινών εγείρει σοβαρές ανησυχίες για συμμόρφωση με το Άρθρο 6 ΕΣΔΑ, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων σε δίκαιη και δημόσια ακρόαση, ίσες δυνατότητες υπεράσπισης, αποτελεσματική υπεράσπιση και αιτιολογημένη απόφαση.

Παρατηρήθηκε μοτίβο δικαστικής προσέγγισης σύμφωνα με την οποία η οδήγηση του σκάφους θεωρήθηκε συνώνυμο της ενοχής, ανεξάρτητα από το πλαίσιο, τον καταναγκασμό ή τον δόλο. Οι πρακτικές αυτές υπονομεύουν το δικαίωμα σε αμερόληπτο δικαστήριο (Άρθρο 6(1)) και δυσχεραίνουν την εξέταση κατηγορουμένων και μαρτύρων (Άρθρο 6(3)(γ)-(δ)). Δεν πρόκειται για μεμονωμένες παραλείψεις, αλλά για ένα δομικό μοτίβο που αποδυναμώνει τις εγγυήσεις δίκαιης δίκης.

11. Συστάσεις

Καλούμε τις αρμόδιες δικαστικές αρχές να:

Η παρουσία ανεξάρτητων παρατηρητών δικών παραμένει ουσιώδης για τη διαφάνεια και τη λογοδοσία σε υποθέσεις με εξαιρετικά αυστηρές ποινές.