Chania, Crete Trials Monitoring - 21 October 2026
| October 22, 2026 | Trial Monitoring |
Greek translation below
On 21 October 2026, trial observers from Border Violence Monitoring Network monitored criminal proceedings before the One-Member Appeals Court of Crete in Chania concerning charges of alleged illegal transport, illegal entry and exposure to danger of third-country nationals. Trial observers were present to assess compliance with Article 6 of the European Convention on Human Rights (ECHR) and relevant provisions of Greek criminal procedure. On 21 October, observers monitored 8 cases involving 8 defendants.
Defendants were charged under Article 25 of Law 5038/2023, relating to the unauthorised transport of third-country nationals, with aggravating circumstances such as acting for profit and endangerment of life. Sanctions under this provision include imprisonment of up to 10 years and fines of €30,000–€60,000 per person transported; a minimum of 10 years’ imprisonment and fines of €60,000–€100,000 per person if committed for profit; and a minimum of 15 years’ imprisonment and a fine of €200,000 per person if life is endangered. In addition, all defendants faced charges under Article 83 of Law 3386/2005 for unauthorised entry, which carries a minimum three-month custodial sentence and a fine of at least €1,500. Defendants were also charged with article 306 of the penal code regarding exposing or abandoning someone in danger, which carries an imprisonment sentence for a term of at least six months.”
Of the monitored cases, two resulted in convictions, and five cases were postponed or paused. The defendants were predominantly nationals of Sudan, South Sudan and Egypt.
1. Legal Representation (Article 6(3)(b)–(c) ECHR)
Two defendants were represented by state-appointed lawyers, while in four of the cases no lawyer was present or had been appointed. One defendant was represented by the lawyers of the Greek Council for Refugees (GCR) who showed preparedness and thorough knowledge of the case.
In one case, the defence lawyer raised the issue of the absence of a Nuer interpreter and asked for the case to be postponed so that the defendant could receive proper interpretation at his trial. The Court granted the request.
In another case, the defendant appeared to have had no contact with his appointed lawyer and had not been informed of the hearing date, so he was not present in the court. His lawyer claimed that the case-file had been lost, which resulted in the indefinite postponement of the case.
Taken together, these observations raise concerns regarding the total absence of legal representation in some cases and in others primarily formal rather than effective. The right to legal assistance under Article 6(3)(c) ECHR requires more than the mere appointment of a lawyer: defence counsel must have a genuine opportunity to prepare the case, communicate with the defendant, understand the case file and actively present the defendant’s position. This is particularly important in proceedings where defendants face exceptionally severe custodial sentences.
2. Interpretation (Article 6(3)(e) ECHR)
Only one Arabic interpreter appointed by the court was present during the proceedings. Defendants from South Sudan who spoke Nuer were once again left with no interpretation available on the day of the trial. However, we welcome the Judges and Prosecutors granting of the request for a postponement so that an interpreter could be present in the next hearing.
While this is a positive development, observers consider it part of a broader pattern observed in Chania, whereby the need for interpretation in the defendant’s actual language is not adequately addressed, despite the fundamental importance of enabling defendants to understand and participate effectively in criminal proceedings. An increasing number of defendants facing trial in Chania are Nuer speakers. Nevertheless, no Nuer interpreters are available through the court’s catalogue of interpreters, and the court continues to rely on Nuer speakers who happen to be present in the courtroom, including other defendants. This is particularly concerning because it offers no guarantee of the quality, accuracy or impartiality of the interpretation. Individuals who are not professional court interpreters may lack the legal vocabulary needed to convey complex criminal proceedings and, where they are themselves defendants, may have interests that conflict with those of the person they are interpreting for.
These observations raise continuing concerns regarding compliance with Article 6(3)(e) ECHR, which guarantees the right to the free assistance of an interpreter where necessary to enable a defendant to understand the proceedings and participate effectively in their defence. Postponing a case, however, does not resolve the underlying problem. As long as no qualified Nuer interpreters are available to the court, Nuer-speaking defendants face a choice between delayed proceedings on the one hand and inadequate interpretation on the other. Neither outcome is compatible with the practical and effective protection of the rights guaranteed under Article 6 ECHR. The responsibility for ensuring that appropriate interpretation is available lies with the authorities, and the recurring absence of Nuer interpreters in Chania requires a structural solution.
3. Claims and objections
Different claims were raised by the defence during the monitored proceedings.
First, defendants argued that they had acted under coercive circumstances, meaning that they had been forced to drive the boat rather than doing so voluntarily. In one case, the Court accepted this claim. As a result, the defendant was not convicted of transporting third-country nationals but of the lesser offence of facilitating their transport.
Second, the defence raised the claim of the defendants’ refugee status, arguing that this should be taken into account when assessing their responsibility, since they were themselves people forced to flee and seeking international protection.
4. Evidence
One witness was present during the evidentiary proceedings. The court spent a lot of time questioning the person, focusing mainly on the boat’s intended destination and on whether those on board knew where it was heading.
The defence also submitted documentary evidence on the situation in South Sudan, including reports of ill-treatment and abuse in South Sudan and Libya. The observers note that only in this case, evidence and witnesses were brought before the Court. The case was handled by the defence team of GCR, with their approach on evidence suggesting a more proactive and thorough approach to case preparation compared with the level of preparation of the state appointed lawyers in the other cases.
5. Duration of proceedings
The proceedings took longer than previously monitored hearings. Notably, one of the proceedings took around 45 minutes to conclude, which allowed for a more detailed examination of the evidence and the witness. However, as the court day was coming to an end, the remaining cases were paused to a later date without being heard.
6. Postponements
Five of the monitored cases were postponed or paused. None of the reasons was attributable to the defendants themselves. Each of them reflected shortcomings in the organisation of the proceedings.
Such postponements contribute to the unnecessary prolongation of pre-trial detention. In cases involving detained defendants, the Court should take into serious consideration the fact that these individuals remain in a state of legal and administrative uncertainty. Their detention may also prevent them from progressing with asylum procedures, leaving them unable to move forward with their claims while they await the outcome of the criminal proceedings.
7. Sentences
Only two of the monitored cases resulted in sentences.
One defendant was sentenced to 25 years’ imprisonment, with the cumulative sentence amounting to 141 years, for attempted illegal transport. No lawyer was present to represent him, so no objections or claims were raised on his behalf. It is deeply concerning that a defendant was convicted with one of the most severe sentences in these proceedings without any legal representation.
The second defendant was sentenced to 4 years’ imprisonment. The Prosecutor and Judge accepted the claim that he had acted under coercion, and the charge was changed from illegal transport to facilitation. However, both the Prosecutor and the Judge appeared unfamiliar with the applicable law. They initially proposed a considerably harsher sentence, until the defence lawyers pointed out that facilitation does not carry the penalty the Court had suggested. During the examination of the second defendant, the Judge stated that he should have called for help while at sea. This ignored the practical obstacles raised by the defence: the defendant’s phone had been confiscated, and calling for help would most likely have meant interception and return to Libya, a country that cannot be considered a place of safety. This approach raises concerns about how the defendant’s claim of coercion was assessed, and about whether the realities of the route were properly taken into account.
8. General observations
The proceedings observed on 21 October 2026 before the One-Member Appeals Court of Crete in Chania revealed continuing concerns regarding fair trial guarantees.
The hearings were characterised by a generally strict environment. The judges appeared reluctant to change the sentences they had in mind even when the defence raised valid and serious objections. They also appeared unfamiliar with the migration context and with the relevant provisions of international law. The observations highlight the need for greater judicial familiarity with the specific legal and factual context of these proceedings, as well as for adequate time, legal representation, interpretation and procedural safeguards to ensure that defendants can effectively understand, participate in, and defend themselves in the proceedings.
—-----------------------------------------------------------------------------------
Στις 21 Οκτωβρίου 2026, παρατηρητές δικών του Border Violence Monitoring Network παρακολούθησαν ποινικές διαδικασίες ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Κρήτης στα Χανιά, οι οποίες αφορούσαν κατηγορίες για φερόμενη παράνομη μεταφορά, παράνομη είσοδο και έκθεση υπηκόων τρίτων χωρών σε κίνδυνο. Οι παρατηρητές παρευρέθηκαν με σκοπό να αξιολογήσουν τη συμμόρφωση με το άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τις σχετικές διατάξεις της ελληνικής ποινικής δικονομίας. Στις 21 Οκτωβρίου, οι παρατηρητές παρακολούθησαν 8 υποθέσεις που αφορούσαν 8 κατηγορουμένους.
Οι κατηγορούμενοι διώκονταν βάσει του άρθρου 25 του Ν. 5038/2023, σχετικά με τη μη εξουσιοδοτημένη μεταφορά υπηκόων τρίτων χωρών, με επιβαρυντικές περιστάσεις όπως η τέλεση της πράξης με σκοπό το κέρδος και η διακινδύνευση της ζωής. Οι κυρώσεις που προβλέπονται από τη συγκεκριμένη διάταξη περιλαμβάνουν ποινή φυλάκισης έως 10 έτη και χρηματική ποινή από 30.000 έως 60.000 ευρώ για κάθε μεταφερόμενο άτομο· ελάχιστη ποινή κάθειρξης 10 ετών και χρηματική ποινή από 60.000 έως 100.000 ευρώ ανά άτομο, εάν η πράξη τελέστηκε με σκοπό το κέρδος· και ελάχιστη ποινή κάθειρξης 15 ετών και χρηματική ποινή 200.000 ευρώ ανά άτομο, εάν τίθεται σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή. Επιπλέον, όλοι οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες βάσει του άρθρου 83 του Ν. 3386/2005 για παράνομη είσοδο, αδίκημα που επισύρει ελάχιστη ποινή φυλάκισης τριών μηνών και χρηματική ποινή τουλάχιστον 1.500 ευρώ. Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν επίσης κατηγορίες βάσει του άρθρου 306 του Ποινικού Κώδικα, σχετικά με την έκθεση άλλου σε κίνδυνο ή την εγκατάλειψή του, πράξη που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τουλάχιστον έξι μηνών.
Από τις υποθέσεις που παρακολουθήθηκαν, δύο κατέληξαν σε καταδίκες, ενώ πέντε αναβλήθηκαν ή διακόπηκαν. Οι κατηγορούμενοι ήταν κυρίως υπήκοοι Σουδάν, Νότιου Σουδάν και Αιγύπτου.
1. Νομική εκπροσώπηση (άρθρο 6 παρ. 3 στοιχεία β΄ και γ΄ ΕΣΔΑ)
Δύο κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν από δικηγόρους διορισμένους από το κράτος, ενώ σε τέσσερις από τις υποθέσεις δεν ήταν παρών ή δεν είχε διοριστεί δικηγόρος. Ένας κατηγορούμενος εκπροσωπήθηκε από δικηγόρους του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), οι οποίοι επέδειξαν ετοιμότητα και εις βάθος γνώση της υπόθεσης.
Σε μία υπόθεση, ο συνήγορος υπεράσπισης έθεσε το ζήτημα της απουσίας διερμηνέα Nουέρ και ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης, προκειμένου να διασφαλιστεί η κατάλληλη διερμηνεία για τον κατηγορούμενο κατά τη δίκη του. Το Δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα.
Σε άλλη υπόθεση, ο κατηγορούμενος φάνηκε να μην είχε καμία επικοινωνία με τον διορισμένο δικηγόρο του και να μην είχε ενημερωθεί για την ημερομηνία της ακροαματικής διαδικασίας, με αποτέλεσμα να μην παρίσταται στο δικαστήριο. Ο δικηγόρος του ισχυρίστηκε ότι η δικογραφία είχε χαθεί, γεγονός που οδήγησε στην αναβολή της υπόθεσης επ’ αόριστον.
Συνολικά, οι παρατηρήσεις αυτές εγείρουν ανησυχίες σχετικά με την πλήρη απουσία νομικής εκπροσώπησης σε ορισμένες υποθέσεις και τον κυρίως τυπικό, αντί ουσιαστικό, χαρακτήρα της σε άλλες. Το δικαίωμα σε νομική συνδρομή βάσει του άρθρου 6 παρ. 3 στοιχείο γ΄ ΕΣΔΑ απαιτεί περισσότερα από τον απλό διορισμό δικηγόρου: ο συνήγορος υπεράσπισης πρέπει να έχει πραγματική δυνατότητα να προετοιμάσει την υπόθεση, να επικοινωνήσει με τον κατηγορούμενο, να κατανοήσει τη δικογραφία και να παρουσιάσει ενεργά τη θέση του εντολέα του. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε διαδικασίες στις οποίες οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζουν εξαιρετικά αυστηρές στερητικές της ελευθερίας ποινές.
2. Διερμηνεία (άρθρο 6 παρ. 3 στοιχείο ε΄ ΕΣΔΑ)
Κατά τη διάρκεια των διαδικασιών ήταν παρών μόνο ένας διερμηνέας της αραβικής γλώσσας, διορισμένος από το δικαστήριο. Οι κατηγορούμενοι από το Νότιο Σουδάν που μιλούσαν νουέρ βρέθηκαν για ακόμη μία φορά χωρίς διαθέσιμη διερμηνεία κατά την ημέρα της δίκης. Ωστόσο, χαιρετίζουμε το γεγονός ότι οι δικαστές και οι εισαγγελείς έκαναν δεκτό το αίτημα αναβολής, ώστε να υπάρχει διερμηνέας στην επόμενη ακροαματική διαδικασία.
Παρότι πρόκειται για θετική εξέλιξη, οι παρατηρητές θεωρούν ότι αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου που έχει καταγραφεί στα Χανιά, όπου η ανάγκη διερμηνείας στην πραγματική γλώσσα του κατηγορουμένου δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς, παρά τη θεμελιώδη σημασία της δυνατότητας των κατηγορουμένων να κατανοούν και να συμμετέχουν αποτελεσματικά στις ποινικές διαδικασίες.
Ο αριθμός των κατηγορουμένων που δικάζονται στα Χανιά και μιλούν νουέρ αυξάνεται. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχουν διερμηνείς νουέρ στον κατάλογο διερμηνέων του δικαστηρίου, και το δικαστήριο εξακολουθεί να βασίζεται σε ομιλητές της νουέρ που τυχαίνει να βρίσκονται στην αίθουσα, συμπεριλαμβανομένων άλλων κατηγορουμένων. Αυτό προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς δεν παρέχεται καμία εγγύηση ως προς την ποιότητα, την ακρίβεια ή την αμεροληψία της διερμηνείας. Όσοι δεν είναι επαγγελματίες δικαστικοί διερμηνείς ενδέχεται να μην διαθέτουν την απαραίτητη νομική ορολογία για να αποδώσουν σύνθετες ποινικές διαδικασίες. Επιπλέον, όταν είναι και οι ίδιοι κατηγορούμενοι, ενδέχεται να έχουν συμφέροντα που συγκρούονται με εκείνα του προσώπου για το οποίο διερμηνεύουν.
Οι παρατηρήσεις αυτές εγείρουν συνεχιζόμενες ανησυχίες ως προς τη συμμόρφωση με το άρθρο 6 παρ. 3 στοιχείο ε΄ ΕΣΔΑ, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα δωρεάν συνδρομής διερμηνέα, όταν αυτό είναι αναγκαίο ώστε ο κατηγορούμενος να κατανοεί τη διαδικασία και να συμμετέχει αποτελεσματικά στην υπεράσπισή του.
Ωστόσο, η αναβολή μιας υπόθεσης δεν επιλύει το υποκείμενο πρόβλημα. Όσο το δικαστήριο δεν διαθέτει διερμηνείς της γλώσσας νουέρ, οι κατηγορούμενοι που μιλούν τη συγκεκριμένη γλώσσα βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα δίλημμα: είτε καθυστέρηση της διαδικασίας είτε ανεπαρκή διερμηνεία. Καμία από τις δύο εκβάσεις δεν συνάδει με την πρακτική και αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στο άρθρο 6 ΕΣΔΑ.
Η ευθύνη για τη διασφάλιση της διαθεσιμότητας κατάλληλης διερμηνείας ανήκει στις αρμόδιες αρχές, και η επαναλαμβανόμενη απουσία διερμηνέων της γλώσσας νουέρ στα Χανιά απαιτεί μια συστημική λύση.
3. Ισχυρισμοί και αντιρρήσεις
Κατά τη διάρκεια των διαδικασιών που παρακολουθήθηκαν, η υπεράσπιση προέβαλε διάφορους ισχυρισμούς.
Πρώτον, οι κατηγορούμενοι υποστήριξαν ότι ενήργησαν υπό καθεστώς εξαναγκασμού, δηλαδή ότι είχαν υποχρεωθεί να οδηγήσουν το σκάφος και δεν το έπραξαν οικειοθελώς. Σε μία υπόθεση, το Δικαστήριο έκανε δεκτό τον ισχυρισμό αυτό. Ως αποτέλεσμα, ο κατηγορούμενος δεν καταδικάστηκε για μεταφορά υπηκόων τρίτων χωρών, αλλά για το ηπιότερο αδίκημα της διευκόλυνσης της μεταφοράς τους.
Δεύτερον, η υπεράσπιση επικαλέστηκε την προσφυγική ιδιότητα των κατηγορουμένων, υποστηρίζοντας ότι αυτή θα έπρεπε να ληφθεί υπόψη κατά την αξιολόγηση της ευθύνης τους, καθώς οι ίδιοι ήταν άνθρωποι που είχαν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και αναζητούσαν διεθνή προστασία.
4. Αποδεικτικά στοιχεία
Κατά τη διαδικασία εξέτασης των αποδεικτικών στοιχείων ήταν παρών ένας μάρτυρας. Το δικαστήριο αφιέρωσε αρκετό χρόνο στην εξέτασή του, εστιάζοντας κυρίως στον προβλεπόμενο προορισμό του σκάφους και στο κατά πόσον οι επιβαίνοντες γνώριζαν προς τα πού κατευθυνόταν.
Η υπεράσπιση προσκόμισε επίσης έγγραφα σχετικά με την κατάσταση στο Νότιο Σουδάν, συμπεριλαμβανομένων εκθέσεων για περιστατικά κακομεταχείρισης και κακοποίησης στο Νότιο Σουδάν και στη Λιβύη.
Οι παρατηρητές σημειώνουν ότι μόνο στη συγκεκριμένη υπόθεση προσκομίστηκαν αποδεικτικά στοιχεία και εξετάστηκαν μάρτυρες ενώπιον του Δικαστηρίου. Την υπόθεση χειρίστηκε η ομάδα υπεράσπισης του ΕΣΠ, η προσέγγιση της οποίας ως προς τα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύει μια πιο ενεργή και ενδελεχή προετοιμασία της υπόθεσης, σε σύγκριση με το επίπεδο προετοιμασίας των δικηγόρων που διορίστηκαν από το κράτος στις υπόλοιπες υποθέσεις.
5. Διάρκεια των διαδικασιών
Οι διαδικασίες διήρκεσαν περισσότερο από τις ακροαματικές διαδικασίες που είχαν παρακολουθηθεί προηγουμένως. Αξιοσημείωτο είναι ότι μία από τις υποθέσεις χρειάστηκε περίπου 45 λεπτά για να ολοκληρωθεί, γεγονός που επέτρεψε λεπτομερέστερη εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων και του μάρτυρα.
Ωστόσο, καθώς η δικαστική ημέρα πλησίαζε στο τέλος της, οι υπόλοιπες υποθέσεις διακόπηκαν και μετατέθηκαν για μεταγενέστερη ημερομηνία, χωρίς να εκδικαστούν.
6. Αναβολές
Πέντε από τις υποθέσεις που παρακολουθήθηκαν αναβλήθηκαν ή διακόπηκαν. Κανένας από τους λόγους δεν οφειλόταν στους ίδιους τους κατηγορουμένους. Όλες οι περιπτώσεις αντανακλούσαν ελλείψεις στην οργάνωση των διαδικασιών.
Οι αναβολές αυτές συμβάλλουν στην αδικαιολόγητη παράταση της προσωρινής κράτησης. Σε υποθέσεις στις οποίες οι κατηγορούμενοι τελούν υπό κράτηση, το Δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα παραμένουν σε κατάσταση νομικής και διοικητικής αβεβαιότητας.
Η κράτησή τους ενδέχεται επίσης να τους εμποδίζει να προχωρήσουν τις διαδικασίες ασύλου τους, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να προωθήσουν τα αιτήματά τους όσο αναμένουν την έκβαση των ποινικών διαδικασιών.
7. Ποινές
Μόνο δύο από τις υποθέσεις που παρακολουθήθηκαν κατέληξαν στην επιβολή ποινών.
Ένας κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε 25 έτη φυλάκισης, με συνολική σωρευτική ποινή 141 ετών, για απόπειρα παράνομης μεταφοράς. Δεν ήταν παρών δικηγόρος για να τον εκπροσωπήσει και, ως εκ τούτου, δεν προβλήθηκαν αντιρρήσεις ή ισχυρισμοί εκ μέρους του. Προκαλεί βαθιά ανησυχία το γεγονός ότι ένας κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε μία από τις αυστηρότερες ποινές που επιβλήθηκαν στο πλαίσιο αυτών των διαδικασιών, χωρίς καμία νομική εκπροσώπηση.
Ο δεύτερος κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε 4 έτη φυλάκισης. Ο εισαγγελέας και ο δικαστής αποδέχθηκαν τον ισχυρισμό ότι είχε ενεργήσει υπό καθεστώς εξαναγκασμού, και η κατηγορία μετατράπηκε από παράνομη μεταφορά σε διευκόλυνση.
Ωστόσο, τόσο ο εισαγγελέας όσο και ο δικαστής φάνηκαν να μην είναι εξοικειωμένοι με την εφαρμοστέα νομοθεσία. Αρχικά πρότειναν σημαντικά αυστηρότερη ποινή, μέχρις ότου οι συνήγοροι υπεράσπισης επισήμαναν ότι το αδίκημα της διευκόλυνσης δεν επισύρει την ποινή που είχε υποδείξει το Δικαστήριο.
Κατά την εξέταση του δεύτερου κατηγορουμένου, ο δικαστής δήλωσε ότι θα έπρεπε να είχε ζητήσει βοήθεια ενώ βρισκόταν στη θάλασσα. Η τοποθέτηση αυτή παρέβλεψε τα πρακτικά εμπόδια που επισήμανε η υπεράσπιση: το τηλέφωνο του κατηγορουμένου είχε κατασχεθεί, ενώ η αναζήτηση βοήθειας πιθανότατα θα οδηγούσε στον εντοπισμό και την επιστροφή του στη Λιβύη, μια χώρα που δεν μπορεί να θεωρηθεί ασφαλής τόπος.
Η προσέγγιση αυτή εγείρει ανησυχίες σχετικά με τον τρόπο αξιολόγησης του ισχυρισμού του κατηγορουμένου περί εξαναγκασμού, καθώς και ως προς το κατά πόσον ελήφθησαν δεόντως υπόψη οι πραγματικές συνθήκες της διαδρομής.
8. Γενικές παρατηρήσεις
Οι διαδικασίες που παρακολουθήθηκαν στις 21 Οκτωβρίου 2026 ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Κρήτης στα Χανιά ανέδειξαν συνεχιζόμενες ανησυχίες σχετικά με τις εγγυήσεις δίκαιης δίκης.
Οι ακροαματικές διαδικασίες χαρακτηρίζονταν από ένα γενικά αυστηρό κλίμα. Οι δικαστές φάνηκαν απρόθυμοι να μεταβάλουν τις ποινές που είχαν κατά νου, ακόμη και όταν η υπεράσπιση προέβαλε βάσιμες και σοβαρές αντιρρήσεις.
Οι παρατηρήσεις αυτές αναδεικνύουν την ανάγκη για καλύτερη εξοικείωση των δικαστικών λειτουργών με το ειδικό νομικό και πραγματικό πλαίσιο αυτών των διαδικασιών, καθώς και για την εξασφάλιση επαρκούς χρόνου, νομικής εκπροσώπησης, διερμηνείας και διαδικαστικών εγγυήσεων, ώστε οι κατηγορούμενοι να μπορούν να κατανοούν αποτελεσματικά τη διαδικασία, να συμμετέχουν σε αυτήν και να υπερασπίζονται τον εαυτό τους.